XIX аср охирида Тошкентда иккита етим болалар ҳовлиси — Александровский ва Кауфман ҳовлиси ишлаб турган бўлиб, иккинчиси Хива кўчаси ва Пушкин кўчаси чорраҳасида, ҳозирда 50-сонли мактаб жойлашган ерда жойлашган эди. 

Кауфман ҳовлиси Туркистон генерал-губернатори ва Туркистон хайрия жамияти таъсисчиси К. П. фон Кауфман хотирасига номланган бўлиб, у ҳар йили тарбияланувчилар учун маблағ ажратиб турган. 

Ҳовлилар тўлиб-тошиб кетганлиги сабабли, 1912 йилда шаҳар ҳокимияти шаҳарнинг ўша пайтдаги чеккаси — Никольское қишлоғи яқинида янги бино қуриш тўғрисида қарор қабул қилди. 1916 йилда архитекторлар В. С. Гейнцельман ва Н. Н. Ботвинкин лойиҳаси бўйича қурилган бино биринчи етим болаларни қабул қилди. 

1918 йилдан 1931 йилгача бу бино педагог ва маърифатпарвар В. Ф. Лубенцов раҳбарлигидаги Карл Либкнехт номидаги Намунавий меҳнат мактабига берилди. Шу даврда унда тахминан 600 бола таълим олди. 

1931 йилда Ўзбекистон ССР пойтахти Самарқанддан Тошкентга кўчирилганлиги муносабати билан собиқ Кауфман ҳовлиси биноси ҳукумат эҳтиёжлари учун берилди. 

1941 йилда унга Тошкентга эвакуация қилинган Ленинград политехника институти жойлаштирилди, унинг базасида Энергетика институти ташкил этилди, кейинчалик у Энергетика ва автоматика институтига айлантирилди. 2016 йилда институт “Ўзбекэнерго” компаниясининг Илмий-техника марказига ўзгартирилди. 

2017 йилда Мирзо Улуғбек туманини реконструкция қилиш ва жамоатчиликнинг архитектура ёдгорлигини сақлаб қолиш тўғрисидаги кўплаб илтимослари муносабати билан бинони Сайилгоҳ кўчаси (Бродвей) пиёдалар зонасига кўчириш тўғрисида қарор қабул қилинди.

Бино кўчирилди ва бугунги кунда унда “Замин” жамғармаси ишлаб турибди.